یکشنبه، 1 اردیبهشت 1398 / 2019 April 21
نام فرستنده
پست الکترونیکی گیرنده
پیام برای گیرنده
سلطانی، سید محمدباقر (لرستان)

 آیةاللّه آقاى حاج سیّد محمد باقر سلطانى طباطبائى از چهره‏ هاى مشهور علم و فضیلت و تقوا و از مفاخر اساتید حوزه‏ علمیّه قم به شمار مى‏رفت. معظّمٌ‏له به سال 1328 - كه به صحّت نزدیك‏تر است - یا 1332قمرى در بروجرد در بیت سیادت و ریاست و دانش دیده به جهان گشود. پدرش، آیةاللّه آقاى حاج سیّد على اصغر سلطان العلما بروجردى (م 1342 ق.) فرزند حجّةالاسلام مرحوم حاج آقا مهدى طباطبائى از علما و بزرگان بروجرد بوده است.
فقید سعید علاوه بر فضیلت علم و شرافت تقوا، از خاندانى بزرگ كه از مفاخر شیعه بوده اند، برخوردار بود. وى عمّه زاده آیةاللّه العظمى بروجردى و داماد آیةاللّه العظمى سیّد صدرالدّین صدر بود و با مرحوم آیةاللّه العظمى حاج آقا حسین قمى و حضرت امام خمینى، قرابت سببى داشت.
معظّمٌ‏له پس از پشت سرنهادن دوران كودكى و نوجوانى و فراگرفتن مقدّمات و سطوح اوّلیّه در شهر بروجرد، به سال 1348قمرى‏به حوزه علمیّه قم آمد و دانش معقول و منقول را در مدّت هفت سال از محضر پرفیض حضرات آیات‏عظام حاج سیّد صدرالدّین صدر، آقا سیّد محمد تقى خوانسارى و میرزا محمد على شاه‏آبادى فراگرفت. سپس در سال 1355قمرى ره‏سپار حوزه علمیّه نجف اشرف شد و حدود دو سال از محضر آیات عظام سیّد ابوالحسن اصفهانى، آقا ضیاء عراقى و شیخ محمد حسین اصفهانى بهره برد و در سال 1357قمرى به بروجرد بازگشت. در سال 1358قمرى به مشهد مقدّس مشرّف شد و حدود ده ماه از بحث‏هاى فقهى، كلامى و تفسیرى آیةاللّه حاج میرزا مهدى اصفهانى استفاده كرد و مبانى علمى خویش را استوار ساخت. در سال 1359قمرى به قم آمد و به تدریس سطوح عالى (رسائل، مكاسب و كفایه) پرداخت و در كنار آن در دروس فقه و اصول و جلسات استفتاى آیةاللّه العظمى بروجردى شركت جست و سخت مورد توجّه آن فقیه بزرگ قرارگرفت.
مجلس درسش آكنده از فضلا و طلّاب بود. بسیارى از شاگردان ایشان اكنون در شمار مراجع معظّم تقلید، اساتید حوزه علمیّه قم، امامان جمعه و جماعت، علماى بلاد و مسئولان خدمت‏گزار مملكت اسلامى به شمار مى‏روند.
معظّمٌ‏له داراى متانت رفتار و سلامت كردار بود و برحفظ نفس خود از محرّمات و مكروهات وانجام مستحبات پاى مى‏فشرد. درانجام حوایج طلّاب و مؤمنان كوشا بود و از نام و نشان و شهرت،گریزان، و از هر فرصتى براى خدمت به دیگران بهره مى‏برد. سال‏هاى طولانى عمر شریفش را یك‏سره به تحصیل، تدریس، تألیف، اقامه جماعت (در مسجد ملّا جعفر بازار) و راهنمایى مؤمنان و حلّ مشكلات مردم پرداخت. در اوّلین دوره مجلس خبرگان قانون‏اساسى به نمایندگى مردم استان لرستان برگزیده شد و بر مواد قانون‏اساسى نظارتى دقیق اعمال كرد و هماره از انقلاب اسلامى و رهبرى امام راحل پشتیبانى نمود.
تألیفات
1.رسالة فى الاستصحاب؛ 2.رسالة فى المطلق و المقیّد؛ 3.رسالة فى الخیارات؛ 4.الفوائد الفاطمیّة فى الاصول (كه این كتاب را به نام حضرت فاطمه معصومه(س) نام نهاده است)؛ 5.رساله‏اى در شرح منظومه فقهى، نوشته علّامه میرزا محمد تنكابنى؛ 6.رساله ‏اى در ادبیّات تنكابنى.
سرانجام پس از 85 سال زندگى پرافتخار، در عصر روز شنبه 31 خرداد 1376 (پانزدهم صفر1418) بدرود حیات گفت. با اعلام خبر وفات او، پیام‏هاى متعدّد در بزرگ‏داشت مقام علمى و عملى‏اش از سوى مقام معظّم رهبرى، مراجع عالى‏قدر تقلید، شخصیّت‏هاى مختلف كشورى صادر شد و در استان لرستان سه روز عزاى عمومى اعلام گردید و پیكر پاكش، پس از یك تشییع با شكوه در قم و نماز آیةاللّه فاضل لنكرانى بر آن، در جوار مرقد حضرت امام خمینى - طاب‏ثراه - به خاك سپرده شد و جهانى از علم و عمل را با خود، قرین خاك ساخت.